Hayat, kimi zaman sessizce bir kapı aralar; o kapının ardında koca bir ömür, iz bırakan bir insan, unutulmaz bir yürek vardır. Bugün biz, ömrünü insanlığa adamış bir gönül insanını, bir emekli öğretmeni, bir ışık kaynağını uğurladık. Dayımız… Yılmaz YAZAR O, sadece bir öğretmen değil; bir hayat rehberi, bir değerler ustasıydı. Yetiştirdiği onlarca, belki yüzlerce insanla bu memleketin geleceğine yön verdi. Her öğrencisinde bir parça yüreğini, her başarısında bir damla emeğini bıraktı. O, hiçbir siyasi görüşün, hiçbir çıkarın insanı olmadı. Onun tek tarafı vardı: insanlık. İnsana değer vermeyi, ayırmadan, kayırmadan sevmeyi bildi. Kimseyi ötekileştirmedi; gönlünü herkese açık tuttu. Çünkü o, bilir, bir gönül kapısı açıldığında dünyalar değişirdi. Sevincin de hüznün de ortağıydı. Kim düğün yapsa yanında olurdu, kim bir kayıp yaşasa omzunda bulurdu onu. İnsana dair olan hiçbir şeye uzak kalmadı. O, paylaşmanın, dayanışmanın, birlik olmanın ne demek olduğunu yaşayarak gösterdi. Bugün ardından gözyaşı döken herkesin kalbinde bir hatıran var. Bir tebessüm, bir öğüt, bir iyilik, bir dua… Senin öğrettiğin insanlık, senin bıraktığın mirastır. Belki artık aramızda değilsin ama inancımız o ki; senin iyiliklerin, senin emeğin, senin yüreğin, dokunduğun her kalpte yaşamaya devam edecek. Gidişin büyük bir boşluk bıraktı ama aynı zamanda büyük bir miras da bıraktı: İnsanca yaşamanın onurunu. Mekanın cennet, ruhun şad olsun güzel insan. Sen bu dünyadan bir öğretmen olarak geçtin ama ardında bir insanlık dersi bıraktın.